Uit de titel en locatie van deze blog kan je opmaken wie ik ben, Milou Habraken, wat mijn functie is, postdoctoraal onderzoeker, en dat ik werkzaam ben binnen het Smart Skills @ Scale project (SS@S). In het SS@S project werken onderzoekers uit verschillende instanties, met diverse achtergronden aan vier programmalijnen. Voor mij geldt dat ik aan de Universiteit Twente werk, dat ik bedrijfskunde heb gestudeerd en tijdens mijn PhD onderzoek heb gedaan naar het fenomeen Smart Industry en, dat mijn onderzoek valt onder de programmalijn ‘mensgerichte techniek implementatie’. De hardcore SS@S bloglezers wisten dit laatste al want Suzanne Janssen schreef dit ook in de allereerste voorstelblog. Daarin was verder te lezen dat ik onderzoek doe naar hoe medewerkers zich nieuwe technologieën eigen maken(ofwel toe-eigening van technologie). Ik kan me voorstellen dat dit de meeste mensen weinig zegt.
Dus onderzoek naar hoe medewerkers zich nieuwe technologieën eigen maken, wat is dat precies? Hierinstaat het gebruik van een technologie centraal. Bij technologiegebruik denken we vaak aan of iemand de technologie gebruikt en zo ja, hoe vaak. Deze informatie zegt alleen weinig over de invloed die detechnologie heeft. Daarvoor is het belangrijk om ook te kijken naar hoe de technologie wordt gebruikt. Toe-eigening van technologie kijkt naar de mate waarin het gebruik van een technologie aansluit bij de gestelde doelen die de technologie wil bevorderen. Wanneer het gebruik varieert van de gestelde doelen is er spraken van toe-eigening van de technologie. Het voorbeeld van Play-Doh maakt dit hopelijktastbaarder. Het oorspronkelijk doel van het product achter Play-Doh (Kutol) was het verwijderen vankolenstof van behang, maar het werd ook gebruikt als knutselmateriaal (wat later het doel van Play-Dohwerd). Door het volgen van gebruik van een technologie krijgen we inzicht in de toe-eigening van de technologie, wat bedrijven weer helpt om het maximale uit een nieuwe technologie te halen.